BARBARA
LOBOS
Gdy się rozwidniło, mieliśmy okazję rozejrzeć się wokół. Szkoła podstawowa i średnia, trochę parterowych domków otoczonych trawnikami, żadnych płotów i furtek. A trochę dalej... zapierający dech w piersiach widok gór. Wznosiły się one nad płaską doliną, w której leżało miasteczko. Wschodzące słońce oświetliło zbocza, zalało je pomarańczowym blaskiem. Nagie szczyty zdawały się płonąć ponad doliną, o tej godzinie jeszcze w cieniu.
Mackay przeczyło wszelkim stereotypom plakatowej, kolorowej, wielkomiejskiej Ameryki. W mieście nie było gangów ani szerokich ulic; trudno o gang w miejscowości z pięcset trzydziestoma mieszkańcami. Kobiety były przeważnie przy kości, a część z tych przy kości była po prostu koszmarnie gruba. Wszystkiego było tam po trzy: trzy kościoły (mormoński, katolicki i protestancki), trzy stacje benzynowe, trzy knajpy, trzy sklepy (spożywczy, z ciuchami i ze wszystkim po trochu), po jednym klubie sportowym z siłownią, restauracyjce serwującej pizzę i kanapki, agencji ubezpieczeniowej, cmentarzu, polu golfowym, domu opieki społecznej i oddziale banku West One.
Ludzie tutaj byli też interesujący. Stróż prawa, malutki szeryf John, z zamaszystym wąsem, sporych rozmiarów kapeluszem, sześcioramienną gwiazdą na koszuli, pasem z dwoma coltami i w kowbojkach, wydawał się żywcem wyjęty z jakiegoś westernu. Równy mu wzrostem barman Bruce, były mistrz rodeo w jeździe na jakimś tam zwierzaku, o czym świadczyła klamra wielkości spodka zdobiąca jego pas, potrafił przyrządzać większość drinków świata i bił wszystkich w grze w bilarda. Miasteczko miało też swój kontyngent meksykański w osobach imponującego Juventina - metr osiemdziesiąt trzy wzrostu i jakieś sto kilo wagi - i bardziej typowego, czyli niskiego i chudego Jose.
To było sześć lat temu. Jak jest teraz, nie wiem, ale chyba nic się nie zmieniło. Takie miejscowości trwają w swoim dziwnym stanie przez dekady.
W Mackay nie gra się Dzikiego Zachodu. Bycie kowbojem to dla wielu tutejszych mężczyzn zawód. Życie toczy się leniwie, bo i dokąd się spieszyć? Jedynie ci, którzy pracują w Idaho Falls, Pocatello czy Idaho National Engineering Laboratory na pustyni wstają o piątej rano, pospiesznie dopijają filiżankę kawy, wsiadają do samochodu i spędzają w nim dwie godziny, zanim dotrą do pracy. Z Mackay wszędzie jest bowiem daleko. Najbliższe miasto - Idaho Falls - znajduje się w odległości osiemdziesięciu dziewięciu mil, czyli około stu sześćdziesięciu kilometrów. Wyjazd na zakupy to całodniowe przedsięwzięcie podejmowane przez całą rodzinę, albo przynajmniej przez mamę z dziećmi. Jedzie się z reguły do Pocatello (dystans - bagatela - sto dziesięć mil), gdzie znajduje się ogromne centrum handlowe. Wydaje się kilkaset, a czasem kilka tysięcy dolarów, bo trzeba kupić ciuchy, buty i parafenalia na następne pół roku.
Czasem ,przejeżdżając główną ulicą, czyli drogą nr.93, można się natknąć na stado bydła, przepędzane akurat z jednego zakątka doliny w drugi. Setki krów, byków i cieląt powoli przechodzą przez jezdnię, poganiane przez kilku mężczyzn na koniach. W takich momentach nie ma rady: zatrzymuje się samochód i czeka kilka minut, aż stado przejdzie.
Mackay ma zadziwiający klimat. Charakteryzuje się on niezwykle niską wilgotnością powietrza i sporymi wahaniami temperatury w ciągu roku. Za niską wilgotność odpowiedzialne są góry, które skutecznie blokują napływ wilgoci znad Pacyfiku. Za skoki temperatury - wysokość, na której miasteczko leży:1750 metrów nad poziomem morza, czyli na wysokości naszego Kasprowego. Tuż przed Bożym Narodzeniem pewnego roku, gdy tam mieszkałam, temperatura spadła do -60 stopni Farenheita, czyli jakieś -50 stopni Celsjusza. Co ciekawe, niezbyt się to czuło, gdyż powietrze było bardzo suche. Latem zdarzają się dni, gdy słupek rtęci podskakuje do czterdziestu stopni w cieniu. Jest wtedy ciepło, ale z nikogo pot się nie leje. Czego się zresztą spodziewać w klimacie, w którym deszcz pada dwa lub trzy razy w roku?
Dla miłośników górskich wędrówek okolice Mackay oferują dziewicze tereny. Turystów jest tam bowiem bardzo mało, i dobrze. Z tym wiąże się jednak pewien problem: nie ma niczego na kształt górskiej służby ratowniczej. Gdy sama szłam w góry, musiałam powiedzieć dokładnie, gdzie idę i kiedy spodziewam się wrócić, a po powrocie zameldować się w jednym z barów. Jeżeli nie wróciłabym do wieczora, szeryf John zwołałby parę osób i następnego ranka wyruszyłby na poszukiwania tam, gdzie miałam się wybrać. Jeżeli zmieniłabym zdanie w trakcie wspinaczki i wybrała inną drogę, dużo czasu upłynęłoby, zanim ktoś by mnie znalazł...
Od mojej ostatniej wizyty w Mackay upłynęły cztery lata. Ostatnim razem, schodząc kamienistym zboczem, straciłam równowagę i sturlałam się w dół. Na szczęście do dołu dolinki nie było więcej, niż dziesięć metrów. Skręciłam nogę w kostce, ale nic nie złamałam. Do Mackay miałam jeszcze cztery mile drogi, ale, na szczęście, z górki. Gdy tylko będę mogła, znowu się wybiorę. Tym razem z lepszymi butami i telefonem komórkowym, aby szeryf John wiedział, gdzie mnie szukać.
1-01-1997