BARBARA
LOBOS
Gdy sie rozwidnilo, mielismy okazje rozejrzec sie wokol. Szkola podstawowa i srednia, troche parterowych domkow otoczonych trawnikami, zadnych plotow i furtek. A troche dalej... zapierajacy dech w piersiach widok gor. Wznosily sie one ponad plaska dolina, w ktorej lezalo miasteczko. Wschodzace slonce oswietlilo zbocza, zalalo je pomaranczowym blaskiem. Nagie szczyty zdawaly sie plonac ponad dolina, o tej godzinie jeszcze w cieniu.
Mackay przeczylo wszelkim stereotypom plakatowej, kolorowej, wielkomiejskiej Ameryki. W miescie nie bylo gangow ani szerokich ulic; trudno o gang w miejscowosci z piecset trzydziestoma mieszkancami. Kobiety byly przewaznie przy kosci, a czesc z tych przy kosci byla po prostu koszmarnie gruba. Wszystkiego bylo tam po trzy: trzy koscioly (mormonski, katolicki i protestancki), trzy stacje benzynowe, trzy knajpy, trzy sklepy (spozywczy, z ciuchami, i ze wszystkim po trochu), po jednym klubie sportowym z silownia, restauracyjce serwujacej pizze i kanapki, agencji ubezpieczeniowej,cmentarzu, polu golfowym, domu opieki spolecznej i odddziale banku West One.
Ludzie tutaj byli tez interesujacy. Stroz prawa, malutki szeryf John, z zamaszystym wasem, sporych rozmiarow kapeluszem, szescioramienna gwiazda na koszuli, pasem z dwoma koltami i w kowbojkach, wydawal sie zywcem wyjety z jakiegos westernu. Rowny mu wzrostem barman Bruce, byly mistrz rodeo w jezdzie na jakims tam zwierzaku, o czym swiadczyla klamra wielkosci spodka zdobiaca jego pas, potrafil przyrzadzac wiekszosc drinkow swiata i bil wszystkich w grze w bilarda. Miasteczko mialo tez swoj kontyngent meksykanski w osobach imponujacego Juventina -- metr osiemdziesiat trzy wzrostu i jakies sto kilo wagi -- i bardziej typowego, czyli niskiego i chudego Jose.
To bylo szesc lat temu. Jak jest teraz, nie wiem, ale chyba nic sie nie zmienilo. Takie miejscowosci trwaja w swoim dziwnym stanie przez dekady.
W Mackay nie gra sie Dzikiego Zachodu. Bycie kowbojem to dla wielu tutejszych mezczyzn zawod. Zycie toczy sie leniwie, bo i dokad sie spieszyc? Jedynie ci, ktorzy pracuja w Idaho Falls, Pocatello, czy Idaho National Engineering Laboratory na pustyni, wstaja o piatej rano, pospiesznie dopijaja filizanke kawy, wsiadaja do samochodu i spedzaja w nim dwie godziny, zanim dotra do pracy. Z Mackay wszedzie jest bowiem daleko. Najblizsze miasto - Idaho Falls - znajduje sie w odleglosci osiemdziesieciu dziewieciu mil, czyli okolo stu piecdziesieciu kilometrow. Wyjazd na zakupy to calodniowe przedsiewziecie podejmowane przez cala rodzine, albo przynajmniej mame z dziecmi. Jedzie sie z reguly do Pocatello (dystans - bagatela - sto dziesiec mil), gdzie znajduje sie ogromne centrum handlowe. Wydaje sie kilkaset, a czasem kilka tysiecy dolarow, bo trzeba kupic ciuchy, buty i parafenalia na nastepne pol roku.
Czasem, przejezdzajac glowna ulica, czyli droga nr. 93 , mozna sie natknac na stado bydla, przepedzane akurat z jednego zakatka doliny w drugi. Setki krow, bykow i cielat powoli przechodza przez jezdnie, poganiane przez kilku mezczyzn na koniach. W takich momentach nie ma rady: zatrzymuje sie samochod i czeka kilka minut, az stado przejdzie.
Mackay ma zadziwiajacy klimat. Charakteryzuje sie on niezwykle niska wilgotnoscia powietrza i sporymi wahaniami temperatury w ciagu roku. Za niska wilgotnosc odpowiedzialne sa gory, ktore skutecznie blokuja naplyw wilgoci znad Pacyfiku. Za skoki temperatury - wysokosc, na ktorej miasteczko lezy: 1750 metrow nad poziomem morza, czyli na wysokosci naszego Kasprowego. Tuz przed Bozym Narodzeniem pewnego roku, gdy tam mieszkalam, temperatura spadla do -60 stopni Farenheita, czyli jakies -54 stopnie Celsjusza. Co ciekawe, niezbyt sie to czulo, gdyz powietrze bylo bardzo suche. Latem zdarzaja sie dni, gdy slupek rteci podskakuje do czterdziestu stopni w cieniu. Jest wtedy cieplo, ale z nikogo pot sie nie leje. Czego sie zreszta spodziewac w klimacie, w ktorym deszcz pada dwa lub trzy razy w roku?
Dla milosnikow gorskich wedrowek okolice Mackay oferuja dziewicze tereny. Turystow jest tam bowiem bardzo malo, i dobrze. Z tym wiaze sie jednak pewien problem: nie ma niczego na ksztalt gorskiej sluzby ratowniczej. Gdy sama szlam w gory, musialam powiedziec dokladnie, gdzie ide i kiedy spodziewam sie wrocic, a po powrocie zameldowac sie w jednym z barow. Jezeli nie wrocilabym do wieczora, szeryf John zwolalby pare osob i nastepnego ranka wyruszylby na poszukiwania tam, gdzie mialam sie wybrac. Jezeli zmienilabym zdanie w trakcie wspinaczki i wybrala inna droge, duzo czasu uplyneloby, zanim ktos mnie znalazl...
Od mojej ostatniej wizyty w Mackay uplynely cztery lata. Ostatnim razem, schodzac kamienistym zboczem, stracilam rownowage i sturlalam sie w dol. Na szczescie, do dolu dolinki nie bylo wiecej, niz dziesiec metrow. Skrecilam noge w kostce, ale nic nie zlamalam. Do Mackay mialam jeszcze cztery mile drogi, ale, na szczescie, z gorki. Gdy tylko bede mogla, znowu sie wybiore. Tym razem z lepszymi butami i telefonem komorkowym, aby szeryf John wiedzial, gdzie mnie szukac.
1 Feb. 1997